Υπάρχουν άνθρωποι που, μεγαλώνοντας, άκουσαν περισσότερο το «Μη φας άλλο» παρά το «Το απόγευμα θα φάμε παρέα γλυκό». Παιδιά που έμαθαν πως η πείνα τους είναι πρόβλημα. Πως το σώμα τους πρέπει να μικρύνει για να χωρέσουν στον κόσμο. Πως το φαγητό είναι κάτι που παίρνεις μόνο αν το «αξίζεις» — κι αν είσαι καλό, υπάκουο, πειθαρχημένο παιδί.

Και έπειτα, μεγαλώνουν. Με σχέσεις ενοχής με το φαγητό. Με έναν εαυτό που κρύβει περιτυλίγματα στα συρτάρια. Με μια φωνή μέσα τους που αυστηρά υπενθυμίζει:
«Έφαγες πολύ», «Δεν έπρεπε», «Θα παχύνεις πάλι».

Κουβαλούν μέσα τους εκείνο το παιδί. Το παιδί που πεινούσε, που λαχταρούσε, αλλά ντρεπόταν. Που ήθελε να φάει λίγο ακόμα, αλλά το έμαθαν να ντρέπεται γι’ αυτό.

Στη δουλειά μου, βλέπω αυτό το παιδί να εμφανίζεται δειλά — ανεξάρτητα από το πόσο ζυγίζει σήμερα η ενήλικας που το φέρει. Έρχεται άλλοτε με φόβο, άλλοτε με θυμό, άλλοτε με βαθιά ανάγκη.
Και τότε, προσπαθώ να σταθώ δίπλα στην ενήλικα που το φέρει — όχι σαν διατροφολόγος που θα του πει τι πρέπει να φάει, αλλά σαν τροφός που προσκαλεί την ενήλικα να το ακούσει και να το φροντίσει. Όχι για να το μικρύνει, αλλά για να το θρέψει. Για να του πει, τώρα, αυτά που κανείς δεν του είπε.

Το παρακάτω γράμμα είναι γι’ αυτό το παιδί. Που υπάρχει μέσα σε τόσους ανθρώπους. Που «πεινάει» ακόμα. Που δεν φταίει. Που δεν έφταιξε ποτέ.
Και που σήμερα αξίζει να ακούσει από την ενήλικα εαυτή του:

 

Αγαπημένο μου παιδί,

Σε θυμάμαι.
Λαχταρούσες να φας κι εσύ λίγο ακόμα από εκείνο το γλυκό που έτρωγαν όλοι.
Η μάνα σε αγριοκοίταζε. Η θεία σου έκανε διακριτικά, αλλά αυστηρά, νόημα να ρουφήξεις την κοιλίτσα σου.

Ήθελες να φας λίγο ακόμα.
Ήθελες να τρέξεις, να παίξεις, να γευτείς, να νιώσεις ελεύθερο.
Κι όμως, κάθε φορά που η κοιλίτσα σου πεταγόταν, ένιωθες ντροπή.
Ένιωθες ότι δεν πρέπει να σε δουν.
Ότι δεν πρέπει να φας, κι ας πεινούσες.
Ότι κάτι δεν πάει καλά με εσένα.

Δεν σου έμαθαν πώς να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου, το σώμα σου.
Σου έμαθαν πώς πρέπει να το αλλάξεις.
Όταν σε πήγαν σε εκείνον τον ειδικό για να σου εξηγήσει πως πρέπει να χάσεις βάρος, σου έδωσαν το μήνυμα πως, για να μη σε κοροϊδεύουν, πρέπει να αλλάξεις εσύ.
Όχι ότι οι συμπεριφορές των άλλων απένταντί σου ήταν εκείνες που δεν ήταν εντάξει.
Ήταν λες και το σώμα σου ήταν το «πρόβλημα».
Που εσύ έπρεπε να καταφέρεις να «διορθώσεις».
 
Και το εσωτερίκευσες αυτό. Το πίστεψες. Και προσπάθησες να επιβιώσεις.
Κάνοντας το καλό παιδί μπροστά τους, τρώγοντας τα «σωστά».
Τρώγοντας τα «λάθος» στα κρυφά.

Κι έτσι, μεγαλώσαμε και σε φέρω ακόμα μέσα μου.
Κι είναι φορές που μου ζητάς να φας με πείσμα — κι εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί.
Άλλες που πεινάς, αλλά αρνείσαι να φας.
Άλλες που στον καθρέφτη δεν βλέπεις άνθρωπο, δεν βλέπεις σώμα —
βλέπεις σχήμα. Μέγεθος. Λάθος.

Σήμερα, θέλω να σου πω κάτι:
Το σώμα σου δεν ήταν ποτέ λάθος.
Λάθος ήταν η ματιά των άλλων πάνω του.
Δεν φταις.
Δεν έφταιγες ποτέ.

Ξέρω, ανατράφηκες με τον φόβο του πάχους,
έμαθες από νωρίς να φοβάσαι τον ίδιο σου τον εαυτό και το φαγητό.
Έμαθες πως, αν γίνεις χοντρό, δεν θα είσαι αγαπητό.
Και αυτό το μάθημα, έχει μείνει. Και πονάει.

Έτσι πίστεψες πως, αν αδυνατίσεις, όλα θα διορθωθούν.
Πως αν πειθαρχήσεις αρκετά, θα νιώσεις ελεύθερο.
Πως αν είσαι αρκετά ελαφρύ, αρκετά σωστό,
θα σταματήσεις να ντρέπεσαι.

Αλλά η ντροπή δεν φεύγει με τα κιλά.
Γιατί δεν γεννήθηκε από αυτά.

Γεννήθηκε από το μήνυμα ότι δεν ήσουν εντάξει όπως ήσουν.
Κι αν σήμερα ακόμη νιώθεις εκείνο το σφίξιμο,
αν πιάνεις τον εαυτό σου να προσπαθεί να μικρύνει για να χωρέσει…

Θέλω να σου θυμίσω:
Τώρα είμαι εδώ.
Και δεν θα σε αφήσω ξανά μόνο.
Δεν θα προσπαθήσω να σε μικρύνω για να χωρέσεις πια.
Θα σε ακούω. Θα σε φροντίζω.
Θα σε ταΐζω με τρυφερότητα —
όχι για να σε διορθώσω, αλλά γιατί το αξίζεις.
Πάντα το άξιζες.

Με αγάπη,
η ενήλικας που σε θυμάται, σε βλέπει,
και που τώρα μπορεί να σε προστατεύσει

Αν ένιωσες ότι αυτό το γράμμα μιλάει σε κάτι μέσα σου, ίσως είναι η στιγμή να πλησιάσεις εκείνο το παιδί με τρυφερότητα.
Να μην το μικρύνεις άλλο, αλλά να το μεγαλώσεις με τη δική σου φροντίδα.
Το Διατροφικό Reparenting είναι ένας κύκλος 4 συναντήσεων στην Αθήνα,
όπου μπορείς να καλλιεργήσεις αυτή τη νέα φωνή.
Τη φωνή που σου λέει: «είσαι αρκετή, δεν χρειάζεται να μικρύνεις για να χωρέσεις».
Αν νιώθεις ότι είναι η στιγμή να ξεκινήσεις αυτό το ταξίδι φροντίδας, δήλωσε τη συμμετοχή σου στη φόρμα επικοινωνίας.
Οι θέσεις είναι περιορισμένες — γιατί αυτή η δουλειά χρειάζεται χώρο. Χώρο για σένα.