Είναι ανθρώπινο να βιάζεσαι. Να θέλεις να κάνεις ό,τι χρειάζεται άμεσα, σχεδόν με μια ανάσα, για να αρχίσεις να βλέπεις αποτελέσματα γρήγορα. Βιάζεσαι τόσο πολύ, που σχεδόν ζεις στο μέλλον – σ’ ένα εξιδανικευμένο μέλλον.
Βιάζεσαι, γιατί έχεις ταλαιπωρηθεί πολύ.
Είναι δύσκολο για όλα μας να ζούμε σε χονδροφοβικά περιβάλλοντα, ειδικά όταν το σώμα μας δεν ανταποκρίνεται στο κοινωνικά αποδεκτό σχήμα και μέγεθος. Και ακόμα δυσκολότερο όταν το αφήγημα της χονδροφοβίας το έχεις εσωτερικεύσει: σε συνοδεύει σε κάθε σκέψη και κίνηση. Μια φωνή μέσα σου σε προειδοποιεί για τα χειρότερα και σε απειλεί κάθε φορά που πρόκειται να φας κάτι πέρα από αυτά που η ίδια ορίζει ως «ασφαλή» και «αδυνατιστικά».

Ξανά από την αρχή – με ελπίδα

Κι όμως, βρίσκεις τη δύναμη να συνεχίζεις. Ξεκινάς ξανά: νέα διαιτολόγος, νέος στόχος, νέα προσπάθεια. Τοποθετείς το διαιτολόγιο στο ψυγείο, κάνεις ψώνια, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και ξεκινάς. Ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά, θα τα καταφέρεις.

Όταν η ζωή δεν συνεργάζεται με τη δίαιτα

Και ίσως τα καταφέρνεις – αλλά για λίγο. Άλλες φορές για εβδομάδες, άλλες για λίγες μέρες, ίσως και για λίγες ώρες. Κάτι προκύπτει: μια έξοδος, μια δύσκολη μέρα, μια ανάγκη για γλυκό. Και η διατροφική σου μέρα γκρεμίζεται.
Είναι και ο παράγοντας «ζωή» βλέπεις που μπαίνει στη μέση. Φέρνει απρόβλεπτα πράγματα και καλείσαι διαρκώς να προσαρμόζεσαι για να διατηρείς τις ισορροπίες. Να ανταποκρίνεσαι στις απαιτήσεις της καθημερινότητας και ταυτόχρονα να τηρείς κατά γράμμα ένα διαιτολόγιο. Κάτι που συχνά μοιάζει εντελώς ακατόρθωτο.

Η εξάντληση της επανάληψης & της αυτοκατηγορίας

Μένεις μ’ ένα παράπονο. Γιατί ενώ ξέρεις τόσα γύρω από τη διατροφή και τις δίαιτες, δεν καταφέρνεις να τα εφαρμόσεις. Κι ίσως θυμώνεις με σένα. Νομίζεις ότι το πρόβλημα είναι η έλλειψη πειθαρχίας. Σκέφτεσαι: «Σε τόσα άλλα στη ζωή μου τα καταφέρνω. Γιατί όχι και εδώ;»
Και όσο θυμώνεις, τόσο πιο πολύ θέλεις να τελειώσει όλο αυτό. Και ο μόνος τρόπος μέσα σου μοιάζει να είναι με βία και βιασύνη. Εξαντλείσαι όμως και ξανά από την αρχή με χειρότερη ψυχολογία.

Γιατί είναι φυσικό να μην «μπορείς»

Είναι σκληρό, γιατί όλο αυτό «τρέχει» παράλληλα με τη ζωή σου και είναι σιωπηλό. Σιωπηλό και πληγωτικό να νιώθεις ότι δεν μπορείς να εφαρμόσεις όλα όσα γνωρίζεις. Θες να σε βοηθήσεις και δεν μπορείς! Αλλά στα δικά μου μάτια, είναι απολύτως φυσικό που δεν μπορείς να κάνεις πράξη όλα όσα γνωρίζεις. Και να γιατί:
1. Ο συνεχής βομβαρδισμός αντιφατικών πληροφοριών γύρω από τη διατροφή και το βάρος σε αποδιοργανώνει και σε αγχώνει.
2. Έχουμε εκπαιδευτεί να «τρώνε υγιεινά» για να αλλάξουμε το σώμα μας – όχι για να φροντίσουμε αυτό που έχουμε.
3. Αν κάτι δεν έχει νόημα για εσένα, θα το κάνεις για λίγο – ή καθόλου.

Όταν το τώρα καταρρέει

Όταν ακολουθείς διατροφικούς κανόνες ή περιοριστικές δίαιτες, ο μοναδικός σκοπός τους είναι να μειώσεις το βάρος σου. Όλο σου το είναι προσανατολίζεται σε ένα εξιδανικευμένο μέλλον με το αδύνατο σώμα να σε έχει ευτυχισμένη. Και αν κάτι πάει “στραβά” στο παρόν, καταρρέει όλο το σύστημα.
Και τότε αναζητάς ξανά κάτι νέο: άλλη μια δίαιτα, άλλη μια πληροφορία, άλλη μια υπόσχεση. Κάτι να κρατηθείς. Να νιώσεις ότι έχεις «ξανά» τον έλεγχο.

Τι πραγματικά λείπει;

Ξέρεις πολλά. Ίσως περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται. Και ίσως να έχεις υπάρξει υπόδειγμα υπακοής σε κάποια προσπάθεια στο παρελθόν. Δεν είναι η θέληση που σου λείπει. Ούτε η γνώση. Είναι ότι όλα όσα έχεις μάθει δεν έχουν συνδεθεί με το δικό σου βίωμα. Δεν κουμπώνουν στη δική σου ιστορία και τις ανάγκες σου.
Κι όταν κάτι δεν κουμπώνει, μένει απλώς σαν άλλη μια υπενθύμιση του «τι δεν έκανες». Σε εγκλωβίζει σε μια διαδικασία χωρίς νόημα. Και χειρότερα: σε κάνει να μιλάς σκληρά στην εαυτή σου.

Η δύναμη της ιστορίας σου

Στο κέντρο βάρους, η προσέγγιση είναι διαφορετική. Το πρώτο βήμα δεν είναι η δράση. Είναι η κατανόηση.
Να δεις καθαρά πού βρίσκεσαι σε σχέση με το φαγητό και το σώμα σου. Χωρίς να το αλλάξεις. Να αναγνωρίσεις. Να αφουγκραστείς.
Τι σου έχει ειπωθεί για το φαγητό στο παρελθόν; Τι πίστεψες; Ποιες πρακτικές σου ταίριαξαν και ποιες σε απομάκρυναν από εσένα; Μήπως έχεις αποκοπεί από τα σήματα του σώματός σου; Και πώς εκφράζεται αυτό σήμερα;
Η ιστορία σου σε διαμόρφωσε. Και αξίζει να την δεις με καθαρό βλέμμα, να σε κατανοήσεις και να σε συμπονέσεις. Να αναγνωρίσεις ότι πολλά από αυτά που κουβαλάς δεν σου ανήκουν και δεν τα επέλεξες εσύ.

Ξαναγράφοντας την ιστορία

Ο τρόπος που σκέφτεσαι και νιώθεις για το σώμα σου και το φαγητό, είναι ο τρόπος που γράφεις την ιστορία σου. Αν κάθε φορά που τρως κάτι «απαγορευμένο» νιώθεις ότι αποτυγχάνεις, συνεχίζεις έναν κύκλο αυτοκατηγορίας.
Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσεις ποιες πληροφορίες σε εξυπηρετούν και ποιες όχι. Να κρατήσεις εκείνες που σε οδηγούν σε ένα μέλλον φροντίδας.
Ένα μέλλον που αναγνωρίζεις την αξία σου πέρα από το βάρος. Που επιλέγεις πρακτικές που σε ανακουφίζουν και σε εξελίσσουν. Που σταματάς να προσπαθείς να αλλάξεις το σώμα σου μέσα από την απόρριψη, και ξεκινάς να το πλησιάζεις με σεβασμό.

Θυμήσου: η κατανόηση είναι από μόνη της μια πράξη.
Μια πράξη που σου επιτρέπει να βρεις το δικό σου νόημα — και να σε φροντίσεις με τρόπο που σε αφορά.